در آپارتمان های ۶۰ و ۷۵ متری، چه نوساز و چه بازسازی، یک اشتباه بارها تکرار می شود. صاحب خانه ای که متراژ کمی دارد، معمولاً دنبال وسایل کوچک تر می گردد: مبل دو نفره، میز ناهارخوری کوچک، کمد باریک. نتیجه اش این است که خانه خالی تر از قبل به نظر می رسد و در عین حال جای کافی هم برای وسایل ندارد. فضا پر نمی شود و کار هم راه نمی افتد.
در دکوراسیون خانه های کوچک جای اشتباه کم است. در خانه ی بزرگ، یک اشتباه در چیدمان با چند متر اضافه جبران می شود. در ۶۰ متر، همان اشتباه یعنی دری که کامل باز نمی شود یا راهرویی که دو نفر نمی توانند از کنار هم رد شوند.
در این مقاله اصول کار را می نویسم: اندازه ها، فاصله ها، ذخیره سازی و ترتیب تصمیم گیری. اگر قصد ساخت یا بازسازی دارید، این ها را قبل از انتخاب مبلمان و حتی قبل از نقشه ی نهایی بخوانید.
از کجا شروع کنیم: متراژ مفید
عددی که در سند می نویسند ۷۵ متر است، ولی شما در ۷۵ متر زندگی نمی کنید. دیوارها، شفت ها، ستون ها و بخشی از راهرو از این عدد کم می شود. سهم این کسر از ساختمانی به ساختمان دیگر فرق می کند. پس اولین کار برداشتن متر و کشیدن نقشه ی واقعی خانه است.
نقشه ی واقعی باید این ها را داشته باشد:
- طول و عرض دقیق هر اتاق، نه تقریبی
- محل ستون ها، دیوارهای باربر و شفت های تاسیساتی
- جهت باز شدن درها و پنجره ها
- محل پریزها، کلیدها، لوله کشی و تابلو برق
- ارتفاع سقف و تیرهای احتمالی
چیدمان را روی کاغذ بکشید و مبلمان را با مقیاس واقعی روی آن بگذارید. این کار جلوی خریدی را می گیرد که بعداً در خانه جا نمی شود. اگر خانه نوساز است و هنوز دیوار نکشیده اید، همین مرحله بهترین زمان برای تغییر است، چون جابه جا کردن یک دیوار روی کاغذ هزینه ندارد.
فاصله عبور در طراحی داخلی
فاصله عبور یعنی عرضی از کف که باید برای رفت وآمد آزاد بماند. در معماری داخلی این رعایت می شود و در خانه ی کوچک باید با دقت بیشتری رعایت شود، چون فضا محدود است و هر ده سانتی متر اضافه یا کم، حس خانه را عوض می کند.
اعدادی که برای طراحی استفاده می شود این هاست:
| محل | حداقل فاصله |
| مسیر اصلی رفت وآمد (راهرو، ورودی به نشیمن) | ۹۰ تا ۱۰۰ سانتی متر |
| مسیر فرعی (کنار تخت، دور میز) | ۶۰ تا ۷۰ سانتی متر |
| بین دو کانتر آشپزخانه (حالت موازی) | ۱۰۰ تا ۱۲۰ سانتی متر |
| بین مبل و میز جلومبلی | ۴۰ تا ۴۵ سانتی متر |
| پشت صندلی ناهارخوری تا دیوار یا مبل بعدی | ۸۰ تا ۹۰ سانتی متر (برای کشیدن صندلی و نشستن) |
| جلوی کمد برای باز کردن در لولایی | عمق در + ۵۰ سانتی متر ایستادن |
| جلوی کشو | ۸۰ سانتی متر |
این ها عدد قطعی استاندارد نیستند. بسته به منبع و کاربرد کمی تغییر می کنند. ولی در عمل، از ۶۰ سانتی متر کمتر شود، آدم بدنش را کج می کند تا رد شود و آن مسیر عملاً بسته است.
چند نکته ی عملی که به این جدول اضافه می کنم:
درها را فراموش نکنید. دری که به داخل اتاق باز می شود، یک ربع دایره از کف را می گیرد. اگر تخت یا کمد در این ربع دایره باشد، یا در کامل باز نمی شود یا مبل جا نمی شود. در خانه های کوچک گاهی بهتر است درِ یک اتاق را به بیرون باز کنید، کشویی کنید یا جیبی (داخل دیوار) بسازید. در نوسازی این کار ساده است. در بازسازی بستگی به دیوار دارد و باید قبلش بررسی شود.
فاصله عبور در ارتفاع هم معنا دارد. کمدی که از سقف تا زمین ساخته شده و دری که با کنسول تلویزیون برخورد می کند، هر دو یک مشکل اند. وقتی نقشه می کشید، نمای دیوارها را هم بکشید.
مسیر را از در ورودی تا آخرین نقطه ی خانه با دست دنبال کنید. اگر روی نقشه یک نفر با سینی چای از آشپزخانه به نشیمن برود و در مسیر به چیزی بخورد، چیدمان باید عوض شود. این آزمون ساده مشکل چیدمان را زودتر از هر فرمولی نشان می دهد.
فضای پرت چیست و چطور حذف می شود
وقتی می گویم فضای پرت، منظورم متری است که پول داده اید ولی هیچ کاری ازش برنمی آید. در خانه ی کوچک، فضای پرت از سه جا می آید.
اول، راهروها. راهرویی که فقط برای عبور است و هیچ کاربردی ندارد، در یک آپارتمان ۷۵ متری ممکن است ۵ تا ۸ متر از زیربنا را بخورد. اگر بشود راهرو را کوتاه کرد یا یکی از دیوارهایش را کمد دیواری ساخت، همان متراژ به کار می آید.
دوم، گوشه ها و دیواره های خالی. جای بین ستون و دیوار، فضای زیر پله، نیشِ بین دو اتاق. این جاها معمولاً خالی می مانند چون هیچ مبلمان آماده ای اندازه شان نیست. جواب این است که برایشان ساخت سفارشی کنید، مثل کمد یا قفسه ای که دقیقاً اندازه ی همان نیش باشد.
سوم، بالای در و بالای کمد. ارتفاع سقف در بیشتر ساختمان ها حدود ۲/۷ متر است. کمدی که فقط تا ۲ متر برود، حدود ۷۰ سانتی متر فضای بالایش را هدر می دهد. این قسمت برای وسایلی که سالی یکی دو بار لازم می شوند، یعنی چمدان و لحاف و وسایل مهمانی، مناسب است.
با همین سه کار، بدون تغییر در متراژ، فضای قابل استفاده بیشتر می شود، چون متری که قبلاً پرت بود حالا کارکرد دارد.
مقیاس مبلمان در خانه ی کوچک
در این بخش رایج ترین اشتباه چیدمان را بررسی می کنم.
صاحب خانه ها فکر می کنند خانه ی کوچک یعنی وسایل کوچک. در عمل، چند وسیله ی ریز در یک اتاق، بیشتر از یک وسیله ی درست اندازه جا می گیرد و نظم بصری را بهم می زند. وقتی هر وسیله اندازه ی کوچکی دارد، دیوارها پر از تکه های جدا می شوند، چشم نمی تواند روی چیزی بنشیند و خانه شلوغ تر به نظر می رسد. از آن طرف، فضا هم کامل استفاده نمی شود، چون وسایل کوچک گوشه ها را درست پر نمی کنند و فاصله های مرده بین شان می ماند.
قاعده ای که پیشنهاد می کنم: تعداد وسایل را کم کنید، اندازه ی هر وسیله را متناسب با دیوار انتخاب کنید.
یک مبل سه نفره ی درست اندازه که یک دیوار را بگیرد، از یک دونفره و دو تکی پراکنده بهتر است.
یک کمد بلند و پیوسته، از سه کمد کوچک کنار هم بهتر است.
میز ناهارخوری را به اندازه ی تعداد نفراتی که واقعاً هر روز سر آن می نشینند بخرید، نه برای مهمانی های سالی دو بار. برای مهمانی، میز تاشو یا کشویی کافی است.
چند عدد برای مرجع:
عمق مبل معمولاً ۸۵ تا ۹۵ سانتی متر است. مبل هایی با عمق ۷۵ تا ۸۰ هم هست که برای فضای کوچک مناسب ترند.
عمق کمد لباس معمولی ۵۵ تا ۶۰ سانتی متر است. کمتر از ۵۰ شود، آویز لباس نمی چرخد.
ارتفاع میز ناهارخوری حدود ۷۵ و صندلی حدود ۴۵ سانتی متر است.
فاصله ی دیدن تلویزیون را حدود دو تا سه برابر قطر صفحه در نظر بگیرید. در نشیمن ۴ در ۴، تلویزیون ۵۵ اینچ (حدود ۱۴۰ سانتی متر) مناسب است و بزرگ تر لازم نیست.
نکته ی دیگر پایه ی مبلمان است. مبل و کابینتی که روی پایه ی بلند (۱۵ تا ۲۰ سانتی متر) قرار دارد، کف بیشتری نشان می دهد و فضا بازتر به نظر می رسد. مبلمان که مستقیم روی زمین بنشیند، سنگین تر دیده می شود.
چیدمان اتاق به اتاق
ورودی
بیشتر آپارتمان های کوچک ورودی مستقل ندارند و در یک دفعه باز می شود به نشیمن. با یک کمد کفش بلند و باریک (عمق ۲۵ تا ۳۰ سانتی متر کافی است) و یک آینه می توان یک ورودی کوچک ساخت. آینه هم جای آخرین نگاه قبل از بیرون رفتن است و هم عمق دید را بیشتر می کند.
نشیمن
نشیمن معمولاً بزرگ ترین فضای خانه است و باید چند کار را همزمان انجام دهد: نشستن، تلویزیون، پذیرایی و گاهی کار. برای ۶۰ تا ۷۵ متر:
مبل را به دیوار تکیه بدهید و مسیر عبور را کنار دیوار دیگر بگذارید.
از میز جلومبلی کوچک یا دو میز تو در تو استفاده کنید که در صورت نیاز جمع شوند.
تلویزیون را در یک باکس یا دیوارپوش کنار کتابخانه بگذارید تا یک دیوار کامل یک پارچه دیده شود.
اگر نشیمن و ناهارخوری یکی است، میز را نزدیک آشپزخانه ببرید که مسیر غذا کوتاه شود.
آشپزخانه
در خانه ی کوچک معمولاً دو شکل آشپزخانه جواب می دهد: یک خطه و ال شکل. آشپزخانه ی موازی وقتی عرض کافی (حداقل ۲/۴ متر برای دو ردیف کابینت و ۱ متر فاصله ی وسط) داشته باشد خوب کار می کند.
مثلث کار (یخچال، سینک، اجاق) را حفظ کنید. مجموع اضلاع آن بهتر است بین ۳/۶ تا ۶/۶ متر باشد. بیشتر از آن رفت وآمد زیاد می شود و کمتر از آن، آشپزخانه خفه می شود. اپن کردن آشپزخانه به نشیمن، در خانه ی کوچک حس فضای بیشتری می دهد، به شرط اینکه دیوار برداشته شده باربر نباشد. این را قبل از هر کاری مهندس سازه باید تأیید کند.
اتاق خواب
اتاق خواب اصلی را بر اساس تخت طراحی کنید. تخت دونفره حدود ۱۶۰ در ۲۰۰ سانتی متر است و دو طرف و پایین آن حداقل ۶۰ سانتی متر فاصله می خواهد. یعنی اتاق حداقل ۲/۸ در ۳/۲ متر لازم دارد تا راحت باشد.
تخت صندوقدار و جالباسی های مخفی کنار تخت، جلوی ریخت وپاش را می گیرد. اگر اتاق خیلی کوچک است، تخت را وسط دیوار بلند نگذارید و یک طرف را به دیوار بچسبانید، البته فقط اگر زوج ترجیح می دهند که به این شکل بخوابند.
اتاق دوم
اتاق دوم در خانه ی کوچک معمولاً چند کاره است: اتاق کار، مهمان، کودک. تخت تاشو یا کاناپه تخت شو، میز کار تاشو روی دیوار و قفسه ی بالای در، سه راهکاری است که واقعاً جواب داده است.
راهکارهای ذخیره سازی: کمد دیواری، جزیره و باکس تلویزیون
ذخیره سازی خوب خانه را مرتب نگه می دارد و خانه ی مرتب بزرگ تر به نظر می رسد.
کمد دیواری
کمد دیواری از کف تا سقف در خانه ی کوچک از ارتفاع استفاده می کند و فضای زمین را از مبلمان مستقل نمی گیرد. دلیلش این است که از ارتفاع استفاده می کند، با دیوار یکی می شود و فضای دیواره ها را از مبلمان مستقل می گیرد.
چند نکته از اجرا:
ارتفاع را تا زیر سقف ببرید و قسمت بالا را برای وسایل فصلی در نظر بگیرید.
درهای کشویی در فضاهای تنگ بهتر از لولایی است، چون ربع دایره ی باز شدن را حذف می کند.
عمق ۵۵ تا ۶۰ سانتی متر برای آویز لباس لازم است. اگر فقط قفسه و کشو باشد، ۴۰ سانتی متر کافی است و فضا بیشتر می ماند.
داخل کمد را قبل از ساخت طراحی کنید. چند بخش آویز بلند، بخش آویز کوتاه (برای کت و پیراهن)، کشو و قفسه، به نسبت لباس هایی که دارید.
کمد جزیره
کمد جزیره یا جزیره ی آشپزخانه، یک کانتر مستقل در وسط یا کنار آشپزخانه است که هم سطح کار می دهد، هم کابینت و هم گاهی نشیمن سریع (با چند چهارپایه). در آشپزخانه ی اپن، جزیره مرز طبیعی بین آشپزخانه و نشیمن می شود.
شرط اصلی جزیره فاصله ی عبور است. دور تا دور جزیره باید حداقل ۹۰ تا ۱۰۰ سانتی متر باز بماند. اگر آشپزخانه به این اندازه جا ندارد، جزیره را نسازید و به جایش یک پیشخوان (پنین) متصل به دیوار بسازید که هم همان کار را می کند و عبور را قطع نمی کند.
باکس تلویزیون
باکس تلویزیون سازه ای است که تلویزیون را در خود جا می دهد، معمولاً با فضای ذخیره سازی اطراف. مزیت اصلی اش این است که یک دیوار نشیمن مرتب و یک دست می ماند. سیم ها داخل دیوار یا پشت باکس می روند، جعبه ی گیرنده و کنسول جا دارند و نیازی به میز جداگانه نیست.
برای فضای کوچک، باکس را کم عمق بسازید. ۳۰ تا ۳۵ سانتی متر معمولاً کافی است. هر ۱۰ سانتی متر عمق اضافی از نشیمن کم می شود. اگر دیوار پشت تلویزیون خالی است، می شود از همان جا برای کتابخانه یا ویترین هم استفاده کرد.
جاهای دیگر برای ذخیره سازی
- تخت صندوقدار
- فضای بالای در و بالای کمد
- فضای زیر نیمکت و زیر پله
- قفسه های دیواری به جای میز کنار تخت
- پشت درِ ورودی و پشت درِ حمام برای آویز
نور و رنگ
نور طبیعی بیشترین اثر را روی حس بزرگی خانه دارد. پرده ی ضخیم و تیره راه نور را می بندد. پرده ی نازک، یا پرده ی دو لایه که لایه ی ضخیمش را در روز کامل جمع کنید، بهتر جواب می دهد. ریل پرده را نزدیک سقف ببندید و پرده را تا کف بیاورید تا سقف بلندتر به نظر برسد.
برای نور مصنوعی، فقط به یک چراغ وسط سقف بسنده نکنید. سه لایه نور کافی است: نور عمومی (سقفی یا مخفی)، نور کار (روی کانتر و کنار میز) و نور تزیینی (آباژور یا نوار ال ای دی). دمای رنگ ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ کلوین برای بیشتر فضاهای خانه مناسب است.
درباره ی رنگ، رنگ های روشن و خنثی فضا را بازتر نشان می دهند، ولی لازم نیست همه جا سفید باشد. یک دیوار با رنگ تیره تر یا بافت دار می تواند عمق بدهد. مهم این است که رنگ سقف و دیوار را نزدیک هم نگه دارید و رنگ کف و مبلمان بزرگ را از یک خانواده انتخاب کنید تا چشم خط های متعدد نبیند. آینه ی بزرگ روبه روی پنجره هم نور را پخش می کند.
تفاوت نوسازی و بازسازی
اصول بالا در هر دو حالت یکی است، ولی ترتیب کار و محدودیت ها فرق دارد.
در نوسازی (خانه ی تحویل گرفته شده و هنوز تغییری نکرده)، تقریباً همه چیز در دست شماست. می توانید قبل از اجرای تاسیسات، پریز و کلید و لوله کشی را با چیدمان هماهنگ کنید. کمد دیواری را همزمان با دیوارکشی در نقشه بیاورید و محل باکس تلویزیون را قبل از کابل کشی مشخص کنید. این ها بعداً خیلی گران تر درمی آید.
در بازسازی، با چیزی که هست کار می کنید. اول باید معلوم شود کدام دیوار باربر است، لوله ها کجا رفته و برق در چه وضعی است. بعضی تغییرات مثل برداشتن دیوار آشپزخانه یا جابه جایی سرویس بهداشتی، هزینه و زمان زیادی دارد و باید با مهندس سازه و مدیر ساختمان هماهنگ شود. بازسازی آپارتمان معمولاً به مجوز و رضایت همسایگان هم نیاز دارد.
اشتباهات رایج
- اشتباه هایی که بیشتر تکرار می شوند:
- خرید مبلمان قبل از کشیدن نقشه
- وسایل ریز و زیاد به جای چند وسیله ی درست اندازه
- رعایت نکردن فاصله عبور
- بی توجهی به جهت باز شدن در
- کم بودن ذخیره سازی و چیدن وسایل روی سطح ها
- یک چراغ وسط سقف به عنوان تنها نور خانه
- پرده ی تیره و سنگین
- نادیده گرفتن فضای بالای کمد و پشت در
- ساخت جزیره در آشپزخانه ای که جا ندارد
- تصمیم های سازه ای بدون نظر مهندس
هزینه و زمان
هزینه ی دکوراسیون خانه های کوچک بستگی به این دارد که نوسازی است یا بازسازی، کیفیت مصالح چقدر است و چقدر کار سفارشی (کمد دیواری، باکس، کابینت) لازم دارید. به طور کلی، کار سفارشی در متراژ کم نسبت به مبلمان آماده ارزش بیشتری دارد چون فضا را کامل استفاده می کند.
برای برآورد دقیق، پیش از شروع باید نقشه ی خانه، فهرست نیازها و بودجه روشن باشد.
ترتیب تصمیم گیری: از کجا شروع و به کجا برسیم
ترتیب غلط تصمیم ها مشکل رایجی است. کسی اول مبل می خرد، بعد می فهمد برق کشی جای دیگری لازم بوده. ترتیبی که من پیشنهاد می کنم این است:
اندازه گیری و نقشه ی
طراحی بر اساس سبک زندگی
دو خانه ی ۷۵ متری با چیدمان یکسان، برای دو خانواده ی مختلف ممکن است یکی عالی و دیگری ناراحت باشد. چند حالت متداول را مرور می کنم.
زوج جوان بدون فرزند. معمولاً اتاق دوم را اتاق کار می کنند. ذخیره سازی لباس کم تر است ولی وسایل کار و سرگرمی زیاد. اپن کامل و نشیمن بازتر برای این گروه مناسب است.
خانواده با کودک کوچک. مسیرها باید برای کالسکه و بازی کودک عریض تر باشد. گوشه های تیز مبلمان خطر دارد و کف باید ضدلغزش باشد. ذخیره سازی اسباب بازی در ارتفاع پایین و پشت درِ بسته، نشیمن را مرتب نگه می دارد.
فردی که در خانه کار می کند. یک گوشه ی مشخص برای کار، حتی اگر فقط یک میز تاشو روی دیوار باشد، مرز بین کار و استراحت را نگه می دارد. نور مناسب روی میز و دور از صفحه ی تلویزیون مهم است.
مهمان زیاد. اگر مهمان های زیاد دارید، میز کشویی، پافِ تاشو و صندلی های سبک که در کمد جا شوند، بهتر از میز بزرگ دائمی است.
سالمند در خانه. عرض راهرو و درها حداقل ۹۰ سانتی متر، فاصله ی کافی کنار تخت و پرهیز از پله و آستانه و فرش لغزنده مهم است.
وقتی خانواده سبک زندگی اش را قبل از طراحی بنویسد، چیدمان به نیاز واقعی نزدیک تر می شود.
برق، تاسیسات و جزئیات پنهان
خانه ی کوچک هم مثل هر خانه ای برق و لوله دارد، ولی هر خطا در آن بیشتر خودش را نشان می دهد.
پریز و کلید. قبل از اجرا، روی نقشه مشخص کنید هر وسیله کجاست. پریز پشت تخت، کنار میز کار، روی کانتر آشپزخانه و پشت باکس تلویزیون را فراموش نکنید. چند پریز اضافه در لحظه ی اجرا چند هزار تومان است و بعد از اجرا چند برابر.
کلید دوطرفه. در ورودی اتاق خواب و راهرو کلید دوطرفه بگذارید که بتوان از دو نقطه چراغ را روشن و خاموش کرد.
تهویه. در خانه ی کوچک بوی غذا و رطوبت سریع پخش می شود. هود قوی و کانال درست، و تهویه ی حمام را جدی بگیرید.
موتورخانه و کولر. محل واحد داخلی کولر گازی را از اول با چیدمان هماهنگ کنید تا جریان هوا مستقیم روی تخت یا مبل نباشد.
اینترنت و کابل. کابل شبکه را به محل تلویزیون و میز کار از قبل ببرید تا سیم های ظاهر نداشته باشید.
حمام و سرویس بهداشتی
حمام در آپارتمان کوچک معمولاً ۳ تا ۴ متر است و نمی توان زیاد با آن کاری کرد، ولی چند تصمیم تفاوت می سازد. شیشه ی ثابت یا کابین بدون درِ لولایی، جلوی ربع دایره ی باز شدن در را می گیرد. روشویی کم عمق (۳۵ تا ۴۰ سانتی متر) در فضای تنگ بهتر از روشویی معمولی است. یک کمد آینه دار یا قفسه ی بالای توالت، جای وسایل را می دهد. کاشی بزرگ و بدون خطوط زیاد، فضا را بازتر نشان می دهد.
بالکن و فضاهای کوچک
اگر آپارتمان بالکن دارد، آن را فراموش نکنید. بالکن می تواند محل خشک کردن لباس، یک گوشه ی صبحانه، گیاهان یا انبار کوچک باشد. در بعضی پروژه ها بالکن به اتاق متصل می شود، که این تغییر باید با مجوز ساختمان و کنترل سازه انجام شود و بدون بررسی نباید دیوار را برداشت.
کف، سقف و جزئیات پایانی
کف یکدست در تمام خانه، بدون تغییر متریال بین اتاق ها و بدون آستانه، فضا را پیوسته و بزرگ تر نشان می دهد. پارکت یا کفپوش با رنگ روشن تر کمک می کند. اگر کاشی می گذارید، ابعاد بزرگ و درز کم انتخاب کنید.
درها را هم هم رنگ دیوار انتخاب کنید یا از درهای تمام قد استفاده کنید. درِ تمام قد، خط سقف را بلندتر نشان می دهد. بالای درها را تا سقف رنگ کنید و قاب های برجسته را حذف کنید.
سقف را ساده نگه دارید. سقف های چندلایه و تزیینی در ارتفاع ۲/۷ متر، سقف را پایین تر نشان می دهند. اگر نور مخفی می خواهید، فقط در یک لبه و با عمق کم اجرا کنید.
مصالح و متریال مناسب خانه ی کوچک
چند ملاحظه ی کلی که در انتخاب مصالح رعایت می کنم:
- MDF با روکش مقاوم در برابر رطوبت برای کابینت و کمدهای آشپزخانه و حمام
- یراق آلات مرغوب، چون در خانه ی کوچک کشو و لولا بیشتر استفاده می شوند و زودتر خراب می شوند
- سطوح مات یا نیمه مات برای مبلمان بزرگ، چون براق ها اثر انگشت و انعکاس شلوغ می دهند
- پارچه ی مبل با بافت ساده و رنگ ملایم، که بعد از چند سال هم از مد نمی افتد
- هزینه ی مصالح بخشی از کل پروژه است و تغییر می کند. بنابراین قیمت روز را از تأمین کننده بگیرید.
چک لیست قبل از شروع کار
این فهرست را قبل از امضای قرارداد با پیمانکار یا خرید اولین وسیله مرور کنید:
- نقشه ی واقعی با اندازه های برداشت شده دارم.
- ستون ها و دیوارهای باربر مشخص شده اند.
- فاصله عبور در همه ی مسیرهای اصلی از ۹۰ سانتی متر کمتر نیست.
- جهت باز شدن همه ی درها و کشوها روی نقشه کنترل شده است.
- محل پریز، کلید و کابل شبکه با چیدمان هماهنگ است.
- برای کمد دیواری، عمق و تقسیم داخلی تعیین شده است.
- تلویزیون، ارتفاع و فاصله ی دیدش حساب شده است.
- در آشپزخانه مثلث کار کامل است و برای جزیره جای کافی هست.
- برای بالای کمد و پشت درها جای ذخیره سازی در نظر گرفته شده است.
- نور سه لایه برنامه ریزی شده و دمای رنگ یکسان است.
- مقداری از بودجه برای هزینه های پیش بینی نشده کنار گذاشته شده است، چون در بازسازی معمولاً چیزی پیدا می شود.
اگر به همه ی این موارد جواب مثبت دادید، احتمال پشیمانی بعد از اجرا به شکل محسوسی کم می شود. تغییر حین اجرا گران ترین بخش پروژه است، و این چک لیست برای کم کردن همین تغییرهاست.
چند نکته درباره ی تفاوت دیدن روی کاغذ و زندگی واقعی
نقشه چیزی را نشان می دهد که روی کاغذ درست است، ولی زندگی با حرکت و وسایل و آدم ها همراه است. دو توصیه برای کم کردن این فاصله دارم. اول، با نوار چسب کاغذی روی کف خانه، محل مبلمان و کمدها را علامت بزنید و چند روز بین آن ها راه بروید. این طور زودتر می فهمید یک مسیر تنگ است. دوم، ابعاد واقعی وسایل را روی کاغذ بنویسید، نه تصویر فروشگاه را. گاهی عکس یک مبل در سایت و اندازه ی واقعی اش در خانه فرق دارد.
سوالات متداول
برای خانه ی ۶۰ متری چند اتاق خواب بهتر است؟
معمولاً یک یا دو اتاق خواب. اگر دو اتاق خواب دارید، اتاق دوم را چند کاره بسازید. سه اتاق در ۶۰ متر هر کدام را بسیار کوچک می کند.
آیا اپن کردن آشپزخانه همیشه خوب است؟
در بیشتر خانه های کوچک بله، چون فضا بازتر می شود. ولی اگر خانواده ی شما بوی غذا یا سروصدا برایش مشکل است، یا دیوار باربر است، باید فکر دیگری کرد.
حداقل فاصله ی عبور در خانه چقدر است؟
برای مسیر اصلی ۹۰ تا ۱۰۰ سانتی متر و برای مسیر فرعی ۶۰ تا ۷۰ سانتی متر.
آیا کمد دیواری بهتر از کمد آماده است؟
در فضای کوچک، بله. چون از ارتفاع استفاده می کند و گوشه ها را هم می پوشاند. هزینه اش بیشتر است ولی فضای بیشتری برمی گرداند.
رنگ دیوار برای خانه ی کوچک چه باشد؟
رنگ روشن و خنثی پایه ی خوبی است. می توانید یک دیوار را تیره تر کنید تا عمق بدهد.
باکس تلویزیون چه ارتفاعی داشته باشد؟
مرکز صفحه ی تلویزیون باید تقریباً هم سطح چشم در حالت نشسته باشد، یعنی حدود ۱۰۰ تا ۱۱۰ سانتی متر از کف.
جمع بندی
دکوراسیون خانه های کوچک با نقشه ی دقیق شروع می شود و خرید مبلمان بعد از آن می آید. اگر فاصله عبور را رعایت کنید، فضای پرت را به کار بگیرید، وسایل را متناسب با دیوار انتخاب کنید و ذخیره سازی را از اول طراحی کنید، یک آپارتمان ۶۰ یا ۷۵ متری راحت تر از آنچه فکر می کنید جواب می دهد.
